บันทึกตระเวณกรุงของ bangkokmonkey ครั้งที่สาม
อันดับแรก
ลุยตลาดสามย่าน
เอ่อ…
เพิ่งจะรู้ว่าย้ายที่แล้ว
ที่ใหม่ทำสวยดี
สะอาดค่ะ
แต่ไม่ได้อารมณ์ความซกมก
ฮา
จากนั้น
ไปสถานเสาวภา
อยู่ตรงสภากาชาด
ที่ถ. อังรีดูนังต์
ครั้งที่แล้วที่มาถ่ายรูป
โน่น…
ตั้งตะสองสามปีที่แล้วได้มั้ง
บังเอิญมาซะเช้า
เลยโชคดี ได้เจออาจารย์มนตรี
เหมือนได้ไกด์นำชมพิพิธภัณฑ์เลย ^_^
คราวนี้
แอบแวะไปสวัสดีอาจารย์นิดนึง
อาจารย์จำเราไม่ได้หรอกค่ะ
แต่เด็กคนนี้
ยังจำความเมตตาของอาจารย์ได้นะคะ
นี่ละน้า…
เขาถึงว่า
ควรทำความดีกับคนรอบข้างให้มาก
น้ำใจที่เราอาจมองว่าเล็กน้อย
บางที…
คนที่ได้รับก็จำไม่รู้ลืมเลยนะ
สถานเสาวภาเปลี่ยนไปเยอะเลย
และในทางที่ดีด้วย
เดี๋ยวนี้วันนึงมีโชว์สองรอบ
แยกกันแล้วนะ
11 โมง รีดพิษงูในห้อง auditorium
ในตัวพิพิธภัณฑ์
บ่ายสองครึ่ง
โชว์จับงูด้านนอกค่ะ
แต่วันนี้น้อยหน่าโชคดี
มีน้องๆจากโรงเรียนอโศกฯ
มาทัศนศึกษา
เลยมีโชว์จับงูรอบพิเศษตอนเก้าโมงครึ่ง
เย้
อ้อ ใช่
จะไม่เล่าถึงครอบครัวคุณอาเมาคงไม่ได้
วันนี้น้องชิโร่ ลูกชายคนโตโรงเรียนหยุด
น้องสิรีคนเล็กเลยหยุดตาม
ให้คุณพ่อพามาเที่ยว
ครอบครัวนี้น่ารักมากจริงๆ
เห็นน้องชิโร่แซวคุณพ่อใหญ่ว่า
ดื่มเหล้าแล้วก็เมา
แต่พอคุณพ่อถามว่า
“แล้วคุณพ่อดื่มเหล้าหรือเปล่าครับ?”
น้องชิโร่ก็เขินๆ
“เปล่าครับ…”
น่ารักมาก
ชมจับงูเสร็จ
ก็เข้าไปด้านในพิพิธภัณฑ์
โห
ทำดีมากๆ
สวยงามอลังการหรูหราตระการตา
เว่อร์ได้อีก ฮา
พอเอ่ยปาก
อาจารย์ก็บอกทันที
“ก็หมดไปหลายอยู่”
ก๊าก
แนะนำเลยค่ะ
สถานเสาวภา is totally hip!
แต่…
เอ่อ…
ระหว่างเดินชมงูที่สตาฟไว้ในท่อแก้ว
มีน้องโรงเรียนอโศก ป.2 คนนึงวิ่งมา…
เรียกเพื่อนๆใหญ่…
มาดูเร็วๆ งูแช่บ๊วย!
ฮา
เสียมู้ดมากเลยค่ะน้อง
อ้อ
โชว์รีดพิษงู
น้อยหน่าว่าสั้นไปนิ๊ดด
แถมเสียงจากไมค์ค่อนข้างก้อง
ด้านหลังอาจจะไม่ค่อยได้ยิน
จากสถานเสาวภา
ขึ้นรถไปลงหน้าคณะอักษรฯ จุฬา
ลุยถ่ายรูปไล่ไปศิลป์ ถาปัด
อ้อมสระน้ำ
ข้ามมาวิทย์
หะแรกว่าจะมาดู
Museum of Imaging Technology ของคณะนี้
แต่ว่าสายตาเหลือบไปเห็น
Museum of Natural History เข้าก่อน
แล้วก็ไม่ผิดหวัง
เอ้อ
วันนี้มีคณะจาก Lips มาถ่ายด้วยล่ะ
อ้าว…
ปรากฏว่าพวกนางแบบ นายแบบ
รุ่นน้องที่อังกฤษนินา
รู้สึกแก่จัง
กรี๊ด
ไม่ยอม
Museum of Natural History ของคณะวิทย์
เอ่อ… ห้องใหญ่ต้องถอดรองเท้าแหละ
แต่ห้องอื่นไม่เป็นไร
จัดไว้สวยงาม
อ่านง่าย สะอาดสะอ้าน ไม่มีฝุ่นเลย
น่าเข้าชมมากค่ะ ฟรีด้วยนะ
มีตัวอย่างสัตว์แปลกๆเยอะทีเดียว
ก็แน่แหละ
เรื่องความหลากหลายทางธรรมชาติ
ไทยเราไม่แพ้ใครอยู่แล้ว
มีทั้งหมดห้าห้องด้วยกัน
ห้องใหญ่
ห้องแมลง
ห้องเต่า…
มีซากตะพาบม่านลายตัวใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา O_O
และเก็บตัวอย่างเต่าชนิดต่างๆไว้
ครบมากที่สุดใน Asia Pacific
ห้องสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง
และห้องหอยทาก
มาห้องนี้
อย่าลืมดูหอยทากจิ๋ว
micro-snail
มันไมโครจริงๆนะ
ตัวเท่าขี้ตา
ต้องใช้แว่นขยายส่องดู
โห้
ขอบคุณพี่ curator ที่พาชม
ลืมถามชื่อ ขอโทษค่ะ
อุตส่าห์พาน้อยหน่าเข้าห้องแลป
เราเลยเป็นผู้โชคดี
อีกแล้ว
ได้ถ่ายรูปตัวอย่างเป็นๆ
ของกิ้งกือสีชมพูแช้ด
ที่เพิ่งค้นพบใหม่ได้ไม่นานนี้เอง
และก็กิ้งกือหน้าตาแปลกๆ
อีกสองสามอย่าง
น้อยหน่าชอบ “ลูกกระสุนพระอินทร์”
มันกลมดี
น่าดีดเล่นเหมือนลูกแก้วตอนเด็กๆจังเลย
แต่ไม่กล้าทำ
เดี๋ยวโดนเตะออกมา
ฮา
เดินตามถ. พญาไท
ไปถึงมาบุญครอง
กินข้าวกลางวันกะหมีน้อย
จิ้มๆแขนหมีน้อยแล้วนิ่มดีนะ
ฮา
หมีเดินไปสนามกีฬาฯเป็นเพื่อน
ขอบคุณมากจ้ะ
BTS กลับมาที่สยามด้วยกัน
แล้วค่อยบ๋ายบาย
จากนั้น
น้อยหน่านั่งรถไปประตูน้ำ
ถ่ายรูปๆ
แล้วก็นั่งรถกลับมาสยามอีกที
เปลืองน้ำมันชะมัดเลย
Chang Theater
ปิดซ่อมจนถึงสิ้นปี
เลยมีเวลาว่างนิดหน่อย
ให้แอบไปทำ pedicure
ทนเท้าตัวเองไม่ได้
วันนี้เยินมาก
-”-
ไปเตะอะไรเข้าอีกก็ไม่รู้
ที่ประตูน้ำ
เล็บนิ้วโป้งเท้าซ้าย
ที่เคยเยินๆ หลุดๆ
ละหายเป็นปกติไปแล้ว
ก็ทำท่าพะเยิบพะยาบขึ้นมาอีก
ดูแล้วน่าสยดสยองเป็นที่สุด
ตอนเย็น
ดูหุ่นละครเล็กโจหลุยส์
ที่สวนลุมไนท์
สมแล้วที่ได้รางวัลนานาชาติกลับมามากมาย
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
2006 Best Traditional Performance: The Myth of Rahoo and the Lunar Eclipse
2008 Best Performance: The Birth of Ganesha
จาก World Festival of Puppet Art
เมือง Prague Czech Republic
หุ่นที่ใช้คนสามคนเชิด
คนตรงกลางขยับเท้า
คนนึงมือขวา
และคนเชิดมือซ้าย
ต้องเชิดส่วนตัวด้วย
กลับมีชีวิตชีวา
เคลื่อนไหวได้อย่างน่าทึ่ง
คนเชิดทั้งสามคนก็
มีจังหวะในการก้าวย่างที่พร้อมเพรียงกัน
ลีลาอ่อนช้อย พลิ้วไหวหรือดุดัน
ตามแต่อารมณ์ของตัวละครนั้น
ต้องดูค่ะ
ราคาตั๋วก็ไม่แพงเลย
360 บาทถ้วน
ที่จริงคือ 400
แต่ถ้าไปรับตั๋วก่อนทุ่มครึ่ง
ได้ลดสิบปุเซง
ช่วยๆกันเถอะค่ะ
รักษาสิ่งที่งดงามนี้ไว้ให้วัฒนธรรมของเรา
ปล.
นับถือคุณสาคร ยังเขียวสด
หรือที่รู้จักกันในนาม “โจหลุยส์”
อย่างยิ่ง
คนเพียงคนเดียว
ทำได้
ท่านฟื้นศิลปะการเชิดหุ่นละครเล็ก
ด้วยความหลงใหล
และทุ่มเทจริงจัง
แม้ว่าจะมีอุปสรรคนานัปการ
ที่ร้ายแรงที่สุด
คงเป็นพระเพลิง
ที่ทำลายหุ่นละครอันสั่งสม
มานานนับสิบปี
ให้หายไปในชั่วพริบตา
ในเวลานั้น
ท่านเหลือเพียงเสื้อผ้าชุดที่สวมใส่
และหุ่นไม่กี่ตัว
ที่ฉวยออกมาจากกองเพลิงเท่านั้น
แต่ถึงกระนั้น
ท่านก็ไม่ยอมแพ้
ทุกวันนี้
สมาชิกบ้านโจหลุยส์
ทุกคนมีหุ่นละครเล็ก
อยู่ทุกลมหายใจเข้าออก
นับถือในความพยายาม
การอุทิศตน
และความทุ่มเท
ทุกๆความทุกข์
ความยากลำบากที่ได้ผ่าน
ด้วยความเคารพอย่างสูง
ป้ายกำกับ: กิ้งกือ, จุฬา, ประตูน้ำ, พิพิธภัณฑ์, สถานเสาวภา, หุ่นละครเล็ก, เล็บเท้า, bangkokmonkey
