it takes two

วันนี้,
นอกจากได้เจอฝันแล้ว
ก็เก็บหนังไปอีกสองเรื่อง
สะใจ, มีความสุข

สาบานได้ว่าอยากไปดูเรื่องนี้ตั้งแต่แวบแรกที่เห็นใบปิดหนัง
ฉันต้องดูเรื่องนี้ให้ได้! เพราะพระเอกเล่น cello!
ไปๆ มาๆ ก็ได้ยินคำร่ำลือหนาหู, ทำให้อยากดูยิ่งขึ้นไปอีก

…และวันนี้ก็ได้พิสูจน์แล้วว่า,
สมคำร่ำลือล่ะ

หลายคนคงเห็นด้วยกับเรานะคะ
เดินตาแดง, สูดจมูกฟึดๆ ออกมากันหมดเลย ฮี่ๆ
(คงไม่ใช่ว่าเป็นหวัด 2009 กันหรอกนะ?)

เรื่องนี้ก็ดูเพราะป๋าเดปป์สุดที่รักคนเดียว
(ป๋าคะ, ป๋าเดินมาบอกหนูมั่งดิ…
“I like baseball, movies, good clothes, fast cars, whiskey,
and you…
what else you need to know? ” เนี่ย
กรี๊ดๆ)

ปล.
ว่าแต่ทำไม…
ใครเป็นคนเอาตัวหนังสือไปแปะบนเป้ากางเกงป๋าน่ะ?
บัดสี!

dear galileo,

เราไม่ได้อยากหนีตามกาลิเลโอ
เราแค่อยากไปเห็นหอเอนปิซา
เพราะเราอยากจะรู้ว่า…

“ทำไมมันถึงไม่ล้ม”

เป็นหนังเรื่องแรกในรอบหลายเดือน
(หรืออาจจะหลายปี)
ที่เราสูญเสียความสามารถอันพึงวัดว่ามันเป็นหนังที่ดีหรือไม่
เพราะว่า, หนังเรื่องนี้
มีหลายฉากที่ทำให้เรานึกถึงตัวเอง, เทป และลอนดอนมากเกินไป
มันจึงกระแทกใจเกินควร
อีกข้อคือ,
เราชอบ artwork ของใบโปสเตอร์ปิดหนังเรื่องนี้มาก
ทุกแบบ, ทุกสี

ท้ายที่สุดแล้ว,
ชีวิตก็เป็นเช่นนี้เอง
เอียงได้, แต่ห้ามล้ม

muse

“this is the muse, noina.”

…and that was how he introduced me to the other party.

it was the second time somebody said i have been an inspiration to them.
the first time was when a music-savvy asked me if i remember the first song i sent him,
it was, he reminded me, eric clapton’s tears in heaven
“that song you sent me years ago is the one that had gotten me interested in music,
without you, i wouldn’t be what i am today.”

this time, it was design and photography.

of course, i feel highly honoured
and mixed feelings welled up in my chest like it would explode.
but i am shaken all the same,
because i am just me, normal and ordinary.
the title of ‘muse’ echos far too grandiose
for a mere mortal such as i.

therefore,
i thank you
for thanking me
and for letting me know my existence is appreciated
because, to me, there is no gift greater than that.