กิ๊ว!
และ,
วันนี้น้อยหน่าก็ไปดู ponyo on the cliff by the sea มาแล้วล่ะ
ช่างเป็นหนังที่ดูไปยิ้มไปจนเมื่อยแก้มหมดเลย
แล้วก็ได้พบว่า,
ที่คุณโอและเทป
(และคนอื่นๆ)
บอกว่าโปเนียวกับน้อยหน่าเหมือนกัน
ก็ไม่ใช่เพียงความเหมือนอย่างผิวเผิน
แต่เหมือนอย่างลึกซึ้งกว่านั้น
ฮา
นอกจากจะผมสั้นสีแดง
แก้มยุ้ยเหมือนกันแล้ว
โปเนียวก็ touchy
ชอบโดดใส่คนและถูๆ
ตอนที่เป็นเด็กผู้หญิงก็ไฮเปอร์
โดดดึ๋งๆ วิ่งๆ เต้นๆ
พูดไม่หยุด หุๆ
แล้วเวลากินของอร่อย
ก็ตาเป็นประกายเหมือนกันด้วยล่ะ!
ポニョ! ポニョ!
を魚の子〜
วันนี้,
นอกจากได้เจอฝันแล้ว
ก็เก็บหนังไปอีกสองเรื่อง
สะใจ, มีความสุข
สาบานได้ว่าอยากไปดูเรื่องนี้ตั้งแต่แวบแรกที่เห็นใบปิดหนัง
ฉันต้องดูเรื่องนี้ให้ได้! เพราะพระเอกเล่น cello!
ไปๆ มาๆ ก็ได้ยินคำร่ำลือหนาหู, ทำให้อยากดูยิ่งขึ้นไปอีก
…และวันนี้ก็ได้พิสูจน์แล้วว่า,
สมคำร่ำลือล่ะ
หลายคนคงเห็นด้วยกับเรานะคะ
เดินตาแดง, สูดจมูกฟึดๆ ออกมากันหมดเลย ฮี่ๆ
(คงไม่ใช่ว่าเป็นหวัด 2009 กันหรอกนะ?)
เรื่องนี้ก็ดูเพราะป๋าเดปป์สุดที่รักคนเดียว
(ป๋าคะ, ป๋าเดินมาบอกหนูมั่งดิ…
“I like baseball, movies, good clothes, fast cars, whiskey,
and you…
what else you need to know? ” เนี่ย
กรี๊ดๆ)
ปล.
ว่าแต่ทำไม…
ใครเป็นคนเอาตัวหนังสือไปแปะบนเป้ากางเกงป๋าน่ะ?
บัดสี!
เราไม่ได้อยากหนีตามกาลิเลโอ
เราแค่อยากไปเห็นหอเอนปิซา
เพราะเราอยากจะรู้ว่า…
“ทำไมมันถึงไม่ล้ม”
เป็นหนังเรื่องแรกในรอบหลายเดือน
(หรืออาจจะหลายปี)
ที่เราสูญเสียความสามารถอันพึงวัดว่ามันเป็นหนังที่ดีหรือไม่
เพราะว่า, หนังเรื่องนี้
มีหลายฉากที่ทำให้เรานึกถึงตัวเอง, เทป และลอนดอนมากเกินไป
มันจึงกระแทกใจเกินควร
อีกข้อคือ,
เราชอบ artwork ของใบโปสเตอร์ปิดหนังเรื่องนี้มาก
ทุกแบบ, ทุกสี
ท้ายที่สุดแล้ว,
ชีวิตก็เป็นเช่นนี้เอง
เอียงได้, แต่ห้ามล้ม
