ความเห็นสำหรับ selfcircled http://selfcircled.wordpress.com No man's an island. Sat, 31 Oct 2009 20:07:53 +0000 http://wordpress.com/ hourly 1 ความเห็นบน lotus โดย mangomoment http://selfcircled.wordpress.com/2009/09/10/lotus/#comment-223 mangomoment Sat, 31 Oct 2009 20:07:53 +0000 http://selfcircled.wordpress.com/?p=1489#comment-223 คุณน้อยหน่า หายไปวาดดอกบัวไกลถึงไหนแล้วคะ :D คุณน้อยหน่า
หายไปวาดดอกบัวไกลถึงไหนแล้วคะ :D

]]> ความเห็นบน lotus โดย ขอรบกวนทั้งชุดนอน http://selfcircled.wordpress.com/2009/09/10/lotus/#comment-215 ขอรบกวนทั้งชุดนอน Sat, 12 Sep 2009 12:38:33 +0000 http://selfcircled.wordpress.com/?p=1489#comment-215 เกี่ยวกับภาพวาดในสายตาของผมนั้น เมื่อก่อนผมชอบภาพที่มีรายละเอียดเยอะๆ แต่เจอพวก"ภาพประกอบหนังสือ" มากๆ ก็ชักเปลี่ยนใจ มาชอบภาพที่น้อยเส้น วาดง่ายๆ แต่ดูแล้วร้อง "อ๋อ" ได้คล้องปากแทน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา จำนวนเส้นในแต่ละภาพก็เสมือนเป็นลูกกระสุนสำหรับผม คือสำหรับคนวาดแล้ว จำนวนเส้นเหมือนลูกกระสุนปืนที่ยิงใส่คนดูภาพ ถ้าคนวาดคนไหนต้องอาศํยเส้นเยอะในการยิงคนดูให้(ประทับใจ)ตาย ผมจะคิดว่าภาพนั้นยังไม่ค่อยเท่เท่าไหร่ แต่กลับกันหากคนวาดใช้เส้นไม่กี่เส้น ก็สามารถระเบิดสมองคนดูได้แล้ว แบบนั้นสิเจ๋งจริง ในขณะเดียวกันก็มีอีกระดับ คือการใช้สีร่วมในงานด้วย หากเส้นคือกระสุน สีก็คือลูกระเบิดมือครับ สำหรับภาพนี้มันเหมือนกับมันยิงกระสุนใส่คนดูแบบไม่ได้เล็งอะไรมาก ภาพดูราวกับเป็น 2 ภาพในภาพเดียว เหมือนดอกบัวที่พุ่งขึ้นมาเป็นภาพที่ 1 ส่วนใบใหญ่ๆเป็นอีกภาพนึง แล้วค่อยนำทั้ง 2 ภาพมาวางไว้ในกระดาษแผ่นเดียวกัน จำนวนเส้นที่ใช้ไม่เยอะมากและยังยิงไม่ถูกจุดสำคัญของคนดู(อย่างผม) แต่ที่จริงแล้วผมโดนหลอก คือลูกปืนมันแค่ยิงๆเพื่อล้อมกรอบให้ผมติดกับ คือมัวแต่หลบกระสุนจากลายเส้น จนพาตัวเองไปสู่มุมอับ แล้วลูกระเบิดมือก็ลอยมา...ตูม!! ไส้แตกทั้งชุดนอน... ถ้ามีใครถามผม(ใครเค้าจะสนว่าแกคิดอะไร 555+) ผมว่าเส้นยังขัดกันเองนิดๆ ตรงการมีอยู่ของดอกบัวที่มาชนกับจำนวนใบ แต่ในขณะเดียวกันการลงสีกลับช่วยได้มาก ในการทำให้ภาพนี้ไม่ขัดแย้งในตัวเอง ผมก็ไม่เชียวชาญนัก ขอพูดถึงภาพไว้แค่นี้นะครับ ผมพูดอะไรผิดไปก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ แต่ถ้าคุณไม่ว่าอะไร จะเป็นไรไหมถ้าผมขอแวะมาชมภาพวาดอีก เผื่อว่าคราวหน้าคุณจะได้สอนให้ผมดูภาพให้เป็นกว่านี้ ^^ ป.ล. เกือบกับนิตยสาร BE นั้น... . ...ผมมืด 8 ด้านจริงๆครับ (แต่อย่าไปบอกเจ้าของนิตยสารเค้าว่าผมพูดแบบนี้นะครับ 555+) นิตยสารเขาค่อนข้างจะครบวงจรมาก เรียกว่าครอบคลุมเรื่องราวทั้งครัวเรือนกันเลย (โดยให้ความสำคัญในแต่ละเรื่องในอัตราส่วนเท่าๆกันหมด) จนผมไม่รู้จะคิดจะเขียนอะไรส่งไปเพื่อให้เขาพิจารณาเลย เพราะจะเขียนเรื่องอะไรมันก็ซ้ำๆกับที่มีอยู่แล้วไปหมด แถมผมเพิ่งอ่านไปแค่ 1 ฉบับ(ฉบับ3)เอง เลยยังอยากจะรอฉบับ 4 ก่อน เพื่อจะจับจังหวะของนิตยสารให้ได้มากกว่านี้ (ตอนผมส่งงานนิตยสารหนัง ผมตามดูบุคลิกของนิตยสารนั้นตั้งเกือบปีเลย นี่ถ้านิตยสารเป็นผู้หญิง ผมคงเป็นพวกโรคจิตคอยสะกดรอยตามไปแล้ว 555+) ปกติผมอาจจะเป็นบ้าๆบอๆ และพูดจาเรื่อยเปื่อย แต่กับงานเขียนผมไม่เคยกลับ(ทั้ง)คำพูด(และคำเขียน) ขอเวลาให้แน่ใจก่อนว่าผมควรจะเขียนอะไรไปส่งดี แล้วรับรองว่าจะมีงานส่งไปรบกวนให้พิจารณาแน่นอนครับ ประโยคสุดท้ายนั่น...เอาไปบอกเจ้าของนิตยสารได้เลยครับ ^^ เกี่ยวกับภาพวาดในสายตาของผมนั้น
เมื่อก่อนผมชอบภาพที่มีรายละเอียดเยอะๆ
แต่เจอพวก”ภาพประกอบหนังสือ” มากๆ ก็ชักเปลี่ยนใจ
มาชอบภาพที่น้อยเส้น วาดง่ายๆ แต่ดูแล้วร้อง “อ๋อ” ได้คล้องปากแทน

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา จำนวนเส้นในแต่ละภาพก็เสมือนเป็นลูกกระสุนสำหรับผม
คือสำหรับคนวาดแล้ว จำนวนเส้นเหมือนลูกกระสุนปืนที่ยิงใส่คนดูภาพ
ถ้าคนวาดคนไหนต้องอาศํยเส้นเยอะในการยิงคนดูให้(ประทับใจ)ตาย
ผมจะคิดว่าภาพนั้นยังไม่ค่อยเท่เท่าไหร่ แต่กลับกันหากคนวาดใช้เส้นไม่กี่เส้น
ก็สามารถระเบิดสมองคนดูได้แล้ว แบบนั้นสิเจ๋งจริง

ในขณะเดียวกันก็มีอีกระดับ คือการใช้สีร่วมในงานด้วย
หากเส้นคือกระสุน สีก็คือลูกระเบิดมือครับ

สำหรับภาพนี้มันเหมือนกับมันยิงกระสุนใส่คนดูแบบไม่ได้เล็งอะไรมาก
ภาพดูราวกับเป็น 2 ภาพในภาพเดียว เหมือนดอกบัวที่พุ่งขึ้นมาเป็นภาพที่ 1
ส่วนใบใหญ่ๆเป็นอีกภาพนึง แล้วค่อยนำทั้ง 2 ภาพมาวางไว้ในกระดาษแผ่นเดียวกัน
จำนวนเส้นที่ใช้ไม่เยอะมากและยังยิงไม่ถูกจุดสำคัญของคนดู(อย่างผม)

แต่ที่จริงแล้วผมโดนหลอก คือลูกปืนมันแค่ยิงๆเพื่อล้อมกรอบให้ผมติดกับ
คือมัวแต่หลบกระสุนจากลายเส้น จนพาตัวเองไปสู่มุมอับ
แล้วลูกระเบิดมือก็ลอยมา…ตูม!! ไส้แตกทั้งชุดนอน…

ถ้ามีใครถามผม(ใครเค้าจะสนว่าแกคิดอะไร 555+)
ผมว่าเส้นยังขัดกันเองนิดๆ ตรงการมีอยู่ของดอกบัวที่มาชนกับจำนวนใบ
แต่ในขณะเดียวกันการลงสีกลับช่วยได้มาก ในการทำให้ภาพนี้ไม่ขัดแย้งในตัวเอง

ผมก็ไม่เชียวชาญนัก ขอพูดถึงภาพไว้แค่นี้นะครับ
ผมพูดอะไรผิดไปก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ
แต่ถ้าคุณไม่ว่าอะไร จะเป็นไรไหมถ้าผมขอแวะมาชมภาพวาดอีก
เผื่อว่าคราวหน้าคุณจะได้สอนให้ผมดูภาพให้เป็นกว่านี้ ^^

ป.ล.
เกือบกับนิตยสาร BE นั้น… . …ผมมืด 8 ด้านจริงๆครับ
(แต่อย่าไปบอกเจ้าของนิตยสารเค้าว่าผมพูดแบบนี้นะครับ 555+)

นิตยสารเขาค่อนข้างจะครบวงจรมาก เรียกว่าครอบคลุมเรื่องราวทั้งครัวเรือนกันเลย
(โดยให้ความสำคัญในแต่ละเรื่องในอัตราส่วนเท่าๆกันหมด)
จนผมไม่รู้จะคิดจะเขียนอะไรส่งไปเพื่อให้เขาพิจารณาเลย
เพราะจะเขียนเรื่องอะไรมันก็ซ้ำๆกับที่มีอยู่แล้วไปหมด

แถมผมเพิ่งอ่านไปแค่ 1 ฉบับ(ฉบับ3)เอง
เลยยังอยากจะรอฉบับ 4 ก่อน เพื่อจะจับจังหวะของนิตยสารให้ได้มากกว่านี้
(ตอนผมส่งงานนิตยสารหนัง ผมตามดูบุคลิกของนิตยสารนั้นตั้งเกือบปีเลย
นี่ถ้านิตยสารเป็นผู้หญิง ผมคงเป็นพวกโรคจิตคอยสะกดรอยตามไปแล้ว 555+)

ปกติผมอาจจะเป็นบ้าๆบอๆ และพูดจาเรื่อยเปื่อย
แต่กับงานเขียนผมไม่เคยกลับ(ทั้ง)คำพูด(และคำเขียน)
ขอเวลาให้แน่ใจก่อนว่าผมควรจะเขียนอะไรไปส่งดี
แล้วรับรองว่าจะมีงานส่งไปรบกวนให้พิจารณาแน่นอนครับ

ประโยคสุดท้ายนั่น…เอาไปบอกเจ้าของนิตยสารได้เลยครับ ^^

]]> ความเห็นบน goodnight โดย ขอรบกวนทั้งชุดนอน http://selfcircled.wordpress.com/2009/09/07/goodnight/#comment-214 ขอรบกวนทั้งชุดนอน Sat, 12 Sep 2009 12:17:20 +0000 http://selfcircled.wordpress.com/?p=1479#comment-214 สมัยที่ผมเขียนวิจารณ์หนังใหม่ๆนี่มีปัญหามาก คือทางนิตยสารบังคับให้ผมต้องกำหนดจำนวน "ดาว" ให้กับหนังด้วย ก็มีกัน 4 ดาว มากได้ 4 ห่วยได้ 1 แล้วยังมีแบบ "ครึ่งดาว" ได้ด้วย ออกแนว 3 ดาวครึ่ง ก็จะเปลี่ยนจาก ดีเป็นดีขึ้นมาอีกนิด... เราสามารถวัดระดับความดี ความสนุก หรือความรื่นรมย์ของงานศิลปะได้ชัดเจนขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย กับภาพวาดก็เหมือนกัน ผมบอกได้แค่ว่าชอบแต่ตีค่าราคาของมันไม่ถูกจริงๆ ไม่รู้ว่าคนวาดนี่ เวลาวาดมาขายๆกัน เอาอะไรมาตีราคา เวลาที่ใช้ ความหมายในใจ แหล่งของแรงบันดาลใจ หรือราคาสีที่ใช้หมดไป กับภาพแรกนั้นผมชอบลายข้าวหลามตัด(เค้าเรียกแบบนี้หรืเปล่าครับ) ที่เทตัวกันลงมา กับเจ้าตัวเล็กๆที่เอาดาวปิดกาจู๋ 555+ ในขณะที่ภาพที่ 2 ได้ใจเรื่องสัดส่วนของภาพกับปริมาณของหน้ากระดาษครับ คือเว้นที่ว่างขาวๆของกระดาษได้สบายตาดี แต่อย่าถามนะว่ามันสบายตายังไง เพราะมันตอบยากเหมือนกับถามว่า 3 ดาวกับ 3 ดาวครึ่งตัวต่างกันตรงไหนเลย 555+ สมัยที่ผมเขียนวิจารณ์หนังใหม่ๆนี่มีปัญหามาก
คือทางนิตยสารบังคับให้ผมต้องกำหนดจำนวน “ดาว” ให้กับหนังด้วย
ก็มีกัน 4 ดาว มากได้ 4 ห่วยได้ 1 แล้วยังมีแบบ “ครึ่งดาว” ได้ด้วย
ออกแนว 3 ดาวครึ่ง ก็จะเปลี่ยนจาก ดีเป็นดีขึ้นมาอีกนิด…

เราสามารถวัดระดับความดี ความสนุก
หรือความรื่นรมย์ของงานศิลปะได้ชัดเจนขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย

กับภาพวาดก็เหมือนกัน ผมบอกได้แค่ว่าชอบแต่ตีค่าราคาของมันไม่ถูกจริงๆ
ไม่รู้ว่าคนวาดนี่ เวลาวาดมาขายๆกัน เอาอะไรมาตีราคา
เวลาที่ใช้ ความหมายในใจ แหล่งของแรงบันดาลใจ หรือราคาสีที่ใช้หมดไป

กับภาพแรกนั้นผมชอบลายข้าวหลามตัด(เค้าเรียกแบบนี้หรืเปล่าครับ)
ที่เทตัวกันลงมา กับเจ้าตัวเล็กๆที่เอาดาวปิดกาจู๋ 555+

ในขณะที่ภาพที่ 2 ได้ใจเรื่องสัดส่วนของภาพกับปริมาณของหน้ากระดาษครับ
คือเว้นที่ว่างขาวๆของกระดาษได้สบายตาดี แต่อย่าถามนะว่ามันสบายตายังไง
เพราะมันตอบยากเหมือนกับถามว่า 3 ดาวกับ 3 ดาวครึ่งตัวต่างกันตรงไหนเลย
555+

]]> ความเห็นบน ポニョ ポニョ　を魚の子〜 โดย ขอรบกวนทั้งชุดนอน http://selfcircled.wordpress.com/2009/09/02/ponyo/#comment-213 ขอรบกวนทั้งชุดนอน Sat, 12 Sep 2009 12:11:55 +0000 http://selfcircled.wordpress.com/?p=1470#comment-213 ดูเหมือนบล็อกเกอร์แทบทุกคนที่ผมรู้จัก หากได้ไปดูโปเนียวมาแล้ว ต้องเอามาเขียนถึงกันหมดเลย น้องโปเนียวเค้าน่ารักขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ลิบจิกลับมาทวงแชมป์แล้วสินะ อยากดูบ้างจัง ป.ล. มีจะตัดผมเลียนแบบด้วย...โอ... ดูเหมือนบล็อกเกอร์แทบทุกคนที่ผมรู้จัก
หากได้ไปดูโปเนียวมาแล้ว ต้องเอามาเขียนถึงกันหมดเลย

น้องโปเนียวเค้าน่ารักขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย
ลิบจิกลับมาทวงแชมป์แล้วสินะ อยากดูบ้างจัง

ป.ล. มีจะตัดผมเลียนแบบด้วย…โอ…

]]> ความเห็นบน ポニョ ポニョ　を魚の子〜 โดย noina http://selfcircled.wordpress.com/2009/09/02/ponyo/#comment-212 noina Mon, 07 Sep 2009 12:15:37 +0000 http://selfcircled.wordpress.com/?p=1470#comment-212 เอาจริงนะ, น้อยหน่าตัดกับพี่วอ hair decor ที่ siam discovery แหละ แฮ่ ดึ๋งๆ เอาจริงนะ,
น้อยหน่าตัดกับพี่วอ hair decor ที่ siam discovery แหละ
แฮ่

ดึ๋งๆ

]]>